Bu konuda gerçekten profesyonel anlamda çalışan bir site var. Televidyon. İzlenesi videolar var gerçekten. Ziyaret etmesinizi tavsiye ederim.

Bunun gibi hem eğlenceli hem de bilgilendirici videoların yanı sıra bilgilendirici ciddi videolarla da karşınızda olacağım. Görüşlerinizi eksik etmezseniz çok sevinirim.

Videonun Amacı

• Google ofislerini yakından tanımak
• İnternetle ilgili bir ofis açmak isteyenlere canlı örnek sunmak

İyi seyirler

Google Ofisleri (Googleplex) from fikirbozan on Vimeo.

Şimdi önce Yüksek Askeri Şura neden önemli ona bakalım. Wiki’de amacı şöyle açıklanmış:

Silâhlı Kuvvetler’e ait her türlü önemli meseleleri inceler, bunlarla ilgili prensip kararları alır, savaş gücü çalışmaları vb. konularda hükûmete gerekli tavsiyelerde bulunur, silâhlı kuvvetlere ait kanun tasarılarını, silâhlı kuvvetlerin en yüksek kurulu olarak görüşür ve tasarılara son şeklini verir.

Yani bu ülke için canını seve seve feda eden kahramanlarımızı yöneten komutanlarımız ülkenin askeri durumunu görüşür, konuşur, tartışır. General olacak albaylar ve bir üst rütbeye atanacak generallerin durumu yine burada görüşülür. Subaylar teğmen-albay arasında normal memur ataması nasıl yapılıyorsa ona benzer bir şekilde yapılan atamalar generallik gibi kritik bir makamda YAŞ kararları ile belirleniyor. Genel olarak yılda iki kez yapılır.

YAŞ Denetlenemez!

Yüksek askeri şurayı önemli hale getiren bir diğer nokta da hukuksal yönü. Anayasamızın 125. maddesine göre Cumhurbaşkanının tek başın aldığı kararlar ve Yüksek Askeri Şura kararları yargısal denetiminden muaftır. Kısacası Cumhurbaşkanı ve YAŞ son sözü söylüyor ve noktayı koyuyor; başkasının başka birşey söylemesine fırsat vermiyor. Belki bazı kişiler buna itiraz edebilir neden denetlenmiyor diye. Böyle kritik kararlar alınan toplantının tartışılmaya açılması alınacak kararları geciktirir ve bizim ülkemizin de böyle gecikmelere hiç mi hiç ihtiyacı yoktur. Hatırlayın Kurtuluş Savaşını Büyük Önder ne yapmıştı. Ordunun başına geçmesini isteyenlere ne cevap vermişti. “Başkomutanlığı bir şartla kabul ederim, o da verdiğim kararlar tartışılmayacak, hemen uygulanacak.” dememiş miydi

Şimdi bunun Kurtuluş Savaşıyla ne alakası var diyenler de olabilir. Ama benim yanıtım çok basit: evet biz aslında o zamanı yaşıyoruz. Şartlar aynısı olmasa bile aynı. Dış baskılar son haddinde, ülkeye ihanet edenler yine epey fazla.

Kararlar Nasıl Alınıyor?

Peki orada alınan kararlar nasıl alınıyor. Sadece toplantı süresince düşünüp kararlar verilmiyor tabii ki. Çok önceden yıl boyunca, yapılacak değişiklikler kuvvet komutanlıkları nezdinde derin bir araştırma sürecinden geçiyor.

En az en üst rütbedeki komutanlarımız kadar alt kademelerde de yetenekli komutanlar vardır. Kendilerine verilen bir konuyu derinlemesine analiz edebilen bu subaylar, herşeyi hesaplayıp rapor halinde komutanlarına sunarlar. Komutan raporu aynen kullanabildiği gibi kendi istediği doğrultusunda değiştirebilir.

Oylama Nasıl Yapılıyor?

YAŞ’ta oylamalar aksi bir durum olmadıkça açık olarak yapılır. Oylama salt çoğunluk esasına dayanarak yapılıyor. Eğer lehte ve aleyhte oylar eşit ise şuraya başkanlık edenin dediği oluyor.

Kim Başkanlık Ediyor?

YAŞ’a Başbakan başkanlık eder. Başbakan yoksa yerine Genelkurmay Başkanı başkan olur.

Savaş yapmanın da bir usulü vardır. Kimse kendine kalleşce savaştı, kalleşce öldü dedirtmek istemez. Belki biliyorsunuz belki ilk defa duyacaksınız. Kurtuluş Savaşında cephede vatanı için ter döken kahramanlarımızla düşman askerleri bazen savaşmaya ara veriyorlardı. Çünkü kesintisiz bir savaş iki taraf içinde yıkım olurdu. İşte bu nedenle bu verdikleri aralarda iki siperin arasında futbol maçı yapıyorlardı. Ayrıca iki tarafın da yemeklerini birbirleriyle paylaştıkları su götürmez bir gerçek.

Belki aramızda bazıları neden savaşırken düşmanla maç yapayım ki, neden ekmeğimi paylaşayım ki diyebilir. Bu soruya yanıt bulmak için öncelikle savaş neden yapılır ona bakalım…Sahi savaş neden yapılır biz neden savaşa girmiştik. Karısını, çoluğunu çocuğunu, sıcak yuvasını bırakan yiğitler neden savaşa gitmişti. Ben söyleyeyim: onurları için, karıları, çocukları için, bağımsızlık için… Yani kısaca onurlu bir yaşam için. İnsana yakışır bir yaşam isteyen birisi neden kalleşce savaşsın ki?

Kurtuluş Belgeselini izleyenler bilir. Oradan savaş sonunda arabasıyla yolun kenarında eşşek üstünde bir esir ve yayan olarak eşşeği götüren Türk askerini gören komutan ere neden sen yürüyorsun bırak şu İngiliz yürüsün der. Türk askeri “Komutanım olmaz, o bizim misafirimizdir, kötü davranmak olmaz” dememiş miydi?

Bu kadar kahraman bir milletin içinde yaşayan bazı hainler ancak böyle saldırıları gerçekleştirebilir. Bu dediğim onurlu savaşa bakış açınız nedir?

Evet bloguma 10 gün gibi uzun bir süredir girdi yapamıyorum bunu nedeni gerçek yaşamda bir sürü işle ve dertle boğuşuyor  olmam. Kendim hakkında pek yazmayı sevmediğim için bu konulara uzun uzadıya değinmeyeceğim. Hatta ipucu bile vermeyeceğim
Geçenlerde tam sekiz senelik bir bilgisayarım olduğunu belirtmiş, bundan dert yanmıştım. Gerçekten bir bilgisayar düşünün ki dışarıdan gelen kamyon, araba, korna seslerini rahatlıkla bastırabiliyor. Hırrr diye bir açılması yok mu, kulaklarım sağır oluyordu resmen.

Size başımdan geçen bir olayı da yeri gelmişken anlatayım da içim rahat etsin. Geçenlerde bilgisayarın başındayım. Ben emektar bilgisayarı kullanırken, içerik annem girdi. Şaşırmıştım, ne oldu niye merak ettim. Çünkü annem meraklı gözlerle odanın içini süzüyordu. Sonra sordu: “Oğlum bu ses ne? Bilgisayardan mı geliyor? Hımm peki” dedi ve çıktı. O an nasıl üzülmüş nasıl şaşırmıştım. Bir zamanlar rakiplerine fark atan, hız konusunda başka rakip tanımayan Casper bilgisayarım artık ömrünü tamamlamıştı.

İşte şu son günlerde evin içinde yaşanan yoğun diploması trafiğinin ardından yeni bir bilgisayara kavuştum. Hem de dizüstü. Özellikleri de şu şekilde:

Eğer sizin de ilginç bir bilgisayar hikayeniz varsa yorumlarda anlatırsanız sevinirim. İyi günler.

I just finished up this theme. iF is a clean, simple theme with a left sidebar. Enjoy, and let me know what you think in the comments.

If you want to see demo, you’re in the right place. This blog (fikirbozan) using iF wordpress theme.

Download

Geçenlerde Temiz Türk Blogküresi adında bir mim başlatmıştım. Bu mimdeki amacım, blog yazan arkadaşların “Daha iyi bir Türk blogküresi için neler yapılabilir?” konusundaki fikirlerini almaktı. Çok çarpıcı açıklamalarda bulunanlarda oldu, bilinenleri yazanlarda. Ama ben hepsine can-ı gönülden teşekkür ediyorum; bu mime katıldıkları ve tecrübelerini paylaştıkları için.

Hakkı Ceylan:

• Kendi isminizi kullanın, nickname kullanım devri artık geride kaldı.
• Karşılık beklemeden yazın.
• İlgi ve etki alanlarınızı iyi belirleyin. Özel ve spesifik konularda yazın. Haber portalı değilsiniz, bunu unutmayın.
• Yayımlamadan önce tekrar okuyup hataları düzeltin, yayımladıktan sonra kendiniz de bir okuyucuymuşcasına yazınızı yeniden okuyun.
• Yazılarınızı okuyan başkalarına kolaylıkla okuyup okuyamadıklarını, tasarımla ilgili düşüncelerini sorun ve bu düşüncelere göre tasarımınıza müdahale edin, ettirin. Blogunuza başkalarının penceresinden bakın.
• Yazınızı yazmadan önce o konuyla ilgili yazılanları araştırın ve inceleyin, gerekirse yararlanın ve bahsedin.
• Blogunuza eklediğiniz resim veya fotoğrafların en/boy oranını bozmayın, ne demek istediğimi anlamadıysanız blog yazmayın.
• Blogunuzda iki veya en fazla üç adet yazı tipi kullanın, daha fazlası tasarım açısından kirlilikten başka bir işe yaramaz.
• Aşk şiirleri yazmayı bırakın, sıkıysa hikaye yazın.

Beyn:

1. Yazarın ruhunu SEO‘ya satması

Böyle bir şey gerçekten var ve bence Türk blogküresindeki en fena hata. Kişi, blog yazmaya başlar başlamaz binlerce ziyaretçinin kendisinden haberdar olmasını bekliyor ve bu dileğini yerine getirebilecek arama motorlarına yaranmak için öylesine hareketlerde bulunuyor ki, ziyaretçi sayısının istediği gibi artmasına karşın yarattıkları yüzünden asla ve asla beğenilmiyor.

SEO‘nun tamamen zararlı, iğrenç bir şey olduğunu iddia edecek değilim. Ama kaliteli blog’un yalnızca çok ziyaretçiden oluştuğunu zanneden blog yazarlarının SEO‘nun dozunu kaçırması yüzünden şu anda ortalık dizi özeti blog’larından, ünlülerin resimlerini barındıran hayran blog’larından geçilmez oldu. (Bu konuda Amacından sapan SEO adlı bir yazım var, okumanızı isterim.) Kişinin, yerleştirdiği reklamlardan biraz daha para kazanmak için, açılalı üç gün olan blog’una günlük bin ziyaretçi çekmek istediği için yaptığı hareketler blog’u ziyaretçiler için olmaktan çıkıp arama motorları için yazılmış bir hale getiriyor.

Çözüm basit: sabretmek. Binlerce ziyaretçi almanın bir sitenin itibarını belirlemesi olayı 2005′in falan gerisinde kaldı. Web 2.0 anlayışını benimsemişseniz (ki bir blog tutuyorsanız çoktan Web 2.0 akımına kapılmışsınız demektir) kaliteli bir blog’a sahip olmak için blog’unuzun kaliteli bir içeriğe sahip olması gerektiğini anlamalısınız. Kaliteli içerikle de, yavaş da olsa sağlam bir kitleye ulaşmanız mümkün. “İyi bir blog”a sahip olmak yerine “Çok ziyaret edilen bir blog”a sahip olmak daha çok işinize gelirse, keyfiniz bilir.

2. Katledilen Türkçe

Bu da Türkiye‘deki blog yazarlarının yaptığı en acı yanlışlardan biri. Kişisel ve en basit görüşümü sorarsanız, “dahi” anlamındaki -de ekini ayırmayı bilmeyen; ısrarla “takdir” yerine “taktir” diyen; -mi ekini, -ki ekini birleşik yazmaktan zevk alan; üç noktayı eksiltilmiş cümlelerde kullanmak yerine duygularını daha ifade etmek istediği cümlelerde kullanan; daha da fenası yan yana iki nokta diye, hiç var olmamış bir noktalama işaretini ısrarla kullanan kişilerin blog yazmasına karşıyım. Bu cümleyi kurdum diye, bu yanlışları yapan birçok arkadaşımın gözünden düşeceğim belki ama aynen böyle düşünüyorum. Yazarlık bu kadar alçak çıtalı bir meşguliyet olmamalı efendim! Türkçe konuşmayı beceriyorsan ama Türkçe yazmayı beceremiyorsan, ufacık bir dilbilgisi dağarcığına sahipsen ya GELİŞECEKSİN, ya da YAZMAYI BIRAKACAKSIN! Gelişmekten üşenen veya kendini yeterince gelişmiş sayan (sanan) insanlar gelip burada bana “Sen kimsin de bize yazmamayı emrediyorsun?” veya “Sen ki blog kelimesini ısrarla kullanan insan, bize ne sıfatla Türkçe öğretiyorsun?” şeklinde yorumlar yazabilirler. İkisine de cevaplarım hazır. Birincisi; ben Türkçemi bilen ve koruyan bir insanım. Haliyle koruduğum şey uğruna da insanlara dil uzatırım. Yaptığım ahlaki açıdan yanlış olabilir ama Türkçeyi katleden kitleden daha kötü bir şey yaptığımı sanmıyorum. İkincisi; tabii ki ben de “blog” kelimesini çevirmek ve o çeviriyi her yazımda kullanmak istiyorum. Var olan çevirilerin “blog” kelimesini tam anlamıyla tanımlamadığından, yeterince iyi çeviremediğinden şikayetçi olduğum için “blog”a “blog” diyorum. Bu konuda geçen yıl bir yazı yayınlamıştım, onu da okumanzı isterim. (Ha, ben çevirmeye çalıştım mı? Çalıştım tabii, “yazıt” kelimesini önerdim. Bu konuda bir yazı üzerinde çalışıyorum, yan menüdeki taslaklarımda görebilirsiniz.)

3. Kişisel’in her kategoriyi kapsadığı sanrısı

Beşinci maddede de bahsedeceğim bu olay da pek fark edilmese de Türk blogküresini, tabiri caizse kısırlaştıran bir fenalık. Yaygınlaşmış ve kimlerin yaygınlaştırdığını bilemeyeceğimiz “Kişisel blog’lar her konu hakkında yazı girebilir.” gibi bir kanı yüzünden yeni blog yazarları kendilerini direkt olarak kişisel blog ilan ediyor.

Bahsettiğim kanı tamamen yanlış değil ama yanlış anlaşılmalardan dolayı blogküremizi çöplüğe döndürebiliyor. Kişisel kategorisinde yazan yazarlar gerçekten de her konu hakkında yazabilir… kişisel görüşlerini belirttikleri sürece. Sen oturup YouTube kapatılınca YouTube‘a nasıl girileceğini anlatmaya başlıyorsan (Evet, kendi hatalarımdan birini örnekledim .) o yazın Kişisel kategorisine girmez efendim. YouTube’un kapatılması hakkındaki fikirlerini ön plana çıkaran, yazının sonlarına doğru da YouTube‘a alternatif giriş yollarını yazarsan bu yazı kişisel görüşünü belirttiğin bir yazı olduğu için yazdığın kategoriye uygun bir yazı olur. Veya ne bileyim, teknolojiye meraklıysan ilgini çeken ürünleri yorumlarsın, tanıtırsın ama asla ve asla onunla ilgili haberleri yazmamalısın. “Asus‘un Eee PC’si çok güzele benziyor, almayı düşünüyorum.” diyebilirsin ama “Asus‘un Eee PC’si çıktı! Özellikleri şöyle…” diye başlayan bir haber girmemelisin blog’una. Eğer Kavak Yelleri‘ndeki güzel kızlardan biri hakkında yazacaksan kızın fotoğraflarını yayınla tabii ama öncesinde kız hakkında düşündüklerini yaz uzun uzun, aksi takdirde bir hayran sitesi sayfası olur senin o yazın. Hele bir de “Kavak Yelleri - Pelin Karahan fotoğrafları” diye arama motorlarına yaranmaya çalışan bir başlık atarsan ceviz ağacından odunlarla kovalanırsın inşallah!

Özetle bu konudaki görüşüm şudur: Kişisel görüş ön planda tutulduğu sürece Kişisel kategorisinde yazan herkes istediği her konuda yazabilir.

4. Kaynak göstermemek

Ortada yadsınamaz bir gerçek var: Türkiye‘deki internet kullanıcıları, “emek” kavramını k.çından anlıyor. Paylaşım forumlarında bir sanatçının bütün eserlerini yasadışı yollarla yayan ergen (veya hala gelişini tamamlayamamış) arkadaşlar, konu 150 kere görüntülenmiş ama 3 kişi teşekkür etmiş veya 5 kişi +rep vermiş diye “Bu forumda emeğe saygı yok!” diyor, hayata küsüyor. Yine forumlarda üyeler, bir başkasının yazdığı bir yazı veya haberin yazarının emeğine saygı göstermek adına yazının sonuna “Alıntıdır.” ifadesini yerleştiriyor ve bu şekilde vicdanı rahatlıyor - hatta bunu bile yapmayanlar var! “Alıntıdır.” cümlesi, yanında asıl yazar falan belirtilmediği sürece “Bu yazıyı ben yazmadım.” ile aynı anlama gelir. Yanına yazarı da yazarsanız ve hatta yazının yayınlandığı sayfaya bağlantı verirseniz, “Yazıyı şuradan alıntıladım, yazarı da şu kişidir.” anlamına gelir. Nedense bazı ufak beyinli internet kullanıcıları bu şekilde alıntılamayı kendilerine hakaret olarak görüyorlar veya üşeniyorlar, ne bileyim?

Blog yazarlarının bazılarında da bu kaynak göstermeme huyu, forumlardaki alışkanlıklarının devamı gibi gözüküyor. Bu yarım akıllıların yapıştırdıkları yazıların kaynaklarını belirtmemelerinin başlıca üç nedeni olduğuna inanıyorum:

1. Ruhunu SEO‘ya satan yazarların dışarı bağlantı vermek istememeleri
2. Yazının yazarını bulma konusundaki üşengeçlik
3. “İnsanlar beni oradan buradan kopyalayan bir tip olarak görmesin, bu yazıları kendiminmiş gibi göstereyim” zihniyeti

Özellikle üçüncü maddedeki zihniyet, bu gerizekalıca tutumlar arasında en fenası sanırım. Bir de bunun daha acayibi var: Şu “Alıntıdır.” ifadesini yerleştirip öylece bırakanların da “Kopyaladığım yazıların yazarlarına olan saygım yüzümden yazıların sonuna ‘Alıntıdır.’ ifadesini yerleştiriyorum. Ben çok iyi bir insanım.” düşüncesini düstur edindiklerini düşünüyorum. Korkunç.

Bu sorunu çözmenin maalesef tek bir yolu var, o da zihniyetleri değiştirmek. Bunun da iki yolu var: Birincisi bu şekilde alıntı yapacağım derken çalıntı yapanlara yaptıkları hatayı bir bir anlatmak; ikincisiyse “Bir musibet bin nasihattan iyidir.” misali adamlarla yasal yollarla savaşmak. Son bir-iki yıldır sitelere yapılan saldırılar, birkaç yıl öncesine kadar çok azaldı çünkü bu konuda örnek, ibret olacak davalar ortaya çıktı. Bu belki zor bir yöntem ama herkese tek tek anlatmaktan daha etkili olacağı kesin.

5. Yorum yapmaya üşenmek

İtiraf edeyim, bu konuda ben de hatalıyım .

Okuduğumuz blog yazılarına yorum yapmak isteyip de üşendiğiniz oldu mu hiç? Olur elbet, bana çok oluyor mesela. Yorum yazacak gibi oluyorum ama sonra bir başka sayfaya geçme isteğim ağır basıyor ve yorum yapmayı falan unutup geçiyorum diğer sayfaya. Biliyorum, ayıp ediyorum. Aslına bakarsanız bu hatamı şimdi fark ettim ve düzeltmeye çalışacağım. Benim de yaptığım bir hata olduğu için de ukala ukala yazıp çizmeyecek, burada bırakacağım. Utandım biraz.

VolkanAlabaz:

1) Blog dünyamızda konu bakımından ne tür eksiklikler var.

Bana göre fotoğrafçılık üzerine aydınlatıcı ve yol gösterici bir blog yok. Bu sektörle ilgilenen birçok blogcu biliyorum ama onlarında formatlarında çok farklı başlıklar var. Arada bir değiniyorlar bu konuya. Benim zamanım olsa ben yapmak istiyorum aslında. Hem teknik bilgiler verecek hem son gelişmelerden haberdar edecek ve en önemlisi fotoğrafçılığı yazmış olduğu makalelerle sevdirebilecek bloglar gerekli diye düşünüyorum. Aslında bu konuda çok detaylı fikir üretilebilinir.

2) Yazının kaynağını belirtme(me) huyumuz.

İşte en can alıcı nokta burası bence. Bu olayı bana inanın bir tek Türkiye’de gördüm. Böyle saçma bir şey yok insan neden link vermekten bu kadar çekinir korkar bilmiyorum. Bu aslında bizim içimizde ki en kültürlü kendini yetiştirmiş diye tabir ettiğimiz insanlarda bile görülüyor çünkü bizde bir başkasına link vermek çok ayıp. Aslında bir başkasının başarısını veya linkini vermek sanki o kişinin bizden üstün olduğunu düşünmemize neden oluyor. Çünkü bizler de çok ciddi ruh sağlığı sorunu var. Biz Türkler felsefe okumadan felsefe yapan tek milletiz buda ondan kaynaklanıyor galiba. Ben genelde Mac ve fotoğrafçılık, oyun sitelerini ve bloglarını takip ediyorum. Buna inanın Almanya’da ki en çok satış yapan bir Mac dergisinin ana sitesi bile link vermekten çekinmiyor ama bizim Ahmet, Osman link vermekten çekiniyor neden bozar bizi olmaz.

3) Popüler konular hakkında yazılar yazma huyumuz (dizi, film, msn, şarkı)

Özellikle dizi ve film yayınlayarak insanları bloglarına çekmeye çalışan blogları zaten blogkürenin içine almamak gerek diye düşünüyorum. Şimdi biz niye blog yazıyoruz? Çok ziyaretçimiz olsun diye mi? Yoksa gerçekten keyif aldığımız konularda paylaşım yapmak için mi? Ben birkaç blogcu da denk gelmiştim dizi yayınlıyorlardı hatta bunun için tartışmışlar ziyaretçim en çok diziden gelmiş tabiî ki yayınlayacağım diye. Çok saçma ve salakça yani blog etiketine bir kere uymuyor. Bizde bu cehalet olduğu sürece devam edecektir ama.

4) Sosyal imleme siteleri.

Aslında sosyal imleme siteleri hakkında değil de bir türlü başlığını bulamadığım için bu şekilde giriş yapmak istedim. Bu sosyal imlene sitelerinin kapısında içerik eklemek için bekleyen mallar var. Biz bir yazı yazıyoruz bakıyorum tam bir saat sonra aynı video kırpılıp biçilmiş resim ve içerikte birkaç değişiklik tak yayında. Böyle geri zekalıca bir şey var mı ya. Bir ara beni bıktırmışlardı. Ben çok açık ve net söylüyorum yaklaşık 10 tane Türk blogu takip ediyorum nedeni açık ve belli hem çok içerik araklıyoruz hem de otu boku yazıyoruz ve link vermiyoruz. Ya Youtube kapandı diye manşet atıp yazan 20 tane insan gördüm ben ya. Yav siz manyak mısınız niye herkes aynı şeyi papağan gibi tekrarlıyor. Biri ölür herkes yazar adam ben teknoloji blogum der faydalı bilgiler yazar. Çok komik işler dönüyor etrafta.Adamın İngilizcesi var sabahtan akşama kadar kopyala, çevir, yapıştır yapıyor birde bunun adına emek diyorlar.

5) Kendini film yıldızı sana gerzek blogcular.

Bu benim için önemli bir konu çünkü bu salakça düşünce bir bizde var. Askerde mesela üç ayını doldurmuş bir asker alt devresi gelince hemen artistlik yapmaya başlar. Bizde de Pr değeri 4 olmuş ve Alexa da iyi sıralara gelmiş blogcular da da bu huy var. Hemen belirtmem gerekir ki her blogcu için geçerli değil bu tabiî ki. Ya bizde adamın Pr 5 ise bir soru soramazsın ya sorsan bile cevap vermez. Ben msn de yeni blog yazmaya başlamış bir arkadaşımla konuşmaya başlayınca adam bana çok heyecanlandım şimdi dedi:)) Ben anlamadım dedim ne oldu ya sağlık sorunun mu var? Yok hayır sizinle konuşuyorum ya ben benimle konuşmazsınız sandım dedi ya adam inanamadım. Ulen ben kimim boktan bir adamım. Sonra o arkadaş kendini bilir dedim ki sen manyak mısın ya Sakın dedim kimseye böyle konuşma sende bende insanız ne var bunda ya. Bu sadece blog büyültme kafanda bu kadar üzme tatlı canını istediğin zaman konuşuruz dertleşiriz dedim.

Bazı kendini bir bok sana blogcu arkadaşlara sesleniyorum bu sadece bir blog normal yani sadece yazı yazıp düşüncelerimizi bilgilerimizi paylaştığımız bir kişisel alanımız. Yani günlük hayatınız da bu kadar mı boktan işe yarmayan bir adamsınız ki blog yazarken almış olduğunuz istatistik değerleri iyi olunca kendinizi bir bok sanıyorsunuz. Kasmayın bu kadar kendinizi çok komik oluyorsunuz.

TeknolojiHerşeyim:

1- Blog dünyamızda konu bakımından ne tür eksiklikler var. Örneğin bana göre haber yorum blog sayıları oldukça az, hatta yok.

Türkiye’de blog diyince akla ilk gelen, “Güzin abla öldüm ben, yandım ben, yok ondan bıktım yok şundan tırstım” tarzı bloglar. Üzülerek söylüyorum ki bu böyle. Açıkcası kendi adıma bu tarz “bunalım” blogları sevmediğimi belirtmek istiyorum. Ecnebi amcalarımız blog olayına çok çok farklı bir persfektiften baktıkları için daha şimdiden blog yazmayı bir sektör haline getirmeyi başardılar. Bence Türkiye’de eğitim konusunda içerik yazan blog sayısı çok az. Hepimiz blog yazıyoruz örneğin; “etkili içerik nasıl yazılabilir?, içerik yazarken nelere dikkat edilmelidir” tarzı bloglar açılsa bütün Türk blog yazarlarını etrafında toplayabilir. (bkz:Copyblogger)

2- Yazının kaynağını belirtme(me) huyumuz

Bu konuda yazmak ne kadar mantıklı bilemiyorum. Çünkü bunu daha önce defalarca tartıştık ancak bir çözüme ulaşamadık, ulaşamayacağız. Çünkü biz hazırı seven bir milletiz. Ordan burdan içerik çalıp yayınlayan bloglar, Türk Blog Küresini çöplüğe çevirdi. Hatırlarsanız daha bir kaç gün önce yazdığım yazımda bir blogun nasıl içeriklerimi arakladığını yazmıştım. Bizde şu zihniyet var: “Kaynak göstermeyim, ben yazdım sansınlar”. Yahu kardeşim ölürmüsün altına nerden alıntı yaptığını yazsan. Salak mı bu kadar millet, neyin orjinal neyin kopya olduğunu anlamayacak kadar? Dünyadaki örneklere bakın en büyük haber siteleri bile bir yerden alıntı yaptıklarını konunun altına link vererek belirtiyorlar. Biz bu zihniyetimizi değiştirmediğimiz sürece -ki değişeceğini sanmıyorum- bu böyle devam eder. “Eğitim Şart” diye boşuna dememiş Cem Yılmaz! -Geçen gün içeriğimi araklayan Electroblog, Fikirbozan’ın açtığı konuya “Blog olayını anlamaya başladım” yazmış 1 ay önce. Ama 2 gün önce gördüm ki halen alıntı ne demek anlayamamış!-

3- Popüler konular hakkında yazılar yazma huyumuz (dizi, film, msn, şarkı)

SEO yapacağım diye işin bokunu çıkaran bloglar bu kategoriye giriyor sanırım. Bazı blog yazarları Google’dan gelen ziyaretçilerin, onlar için herşey olduğunu sanıyorlar ancak yanılıyorlar. İçeriği yazmış olmak için yazarsanız o çok sevdiğiniz Google ziyaretçisi bir daha asla uğramaz blogunuza ey SEO ustasıyım diyen sevgili blog yazarları. Yeni bir dizi başladığında Google girip dizinin ismini aratın. Aynı gün içinde dizinin ismini içeren bir alan adı ya da blog açılmış oluyor. Dediğim gibi bu tarz blogların ömürleri çok kısa ama bu tarz blogları yollarından döndürmek de mümkün değil. Onlar sağ biz selamet!

4- Paylaşımcılık sıfır!

Türk blogları arasında sürekli takip ettiğim blog sayısı çok çok az. Bu takip ettiğim blogların sahipleriyle de az çok muhabbetim var. Hatta bazılarıyla sürekli fikir alışverişi yapıyoruz, yaptığımız işe sürekli yenilikler katıyoruz. Üzülerek söylüyorum ki bu irtbatta olduğum yazarların dışındaki bazı eski blog yazarları, eski olmalarının verdiği gaz ile diğer blog yazarlarından üstün sanıyorlar kendilerini ve herşeyi çok bildiklerini. Vazgeçin arkadaşlar bu işlerden! Biraz paylaşımcı olun, hani bilgi paylaşarak çoğalır dı? Bu mu sizin paylaşım anlayışınız?

5- Yorumsuz okuyucular

Bir blog yazarının yazdıklarına karşılık alacağı en büyük ödül sanırım yapılan yorumlardır. Ancak Türkler nedense yorum yazmayı pek sevmiyorlar. Okuyup geçiyorlar. Ya da abuk subuk değersiz yorumlar bırakıyorlar. Buna karşın Youtube’da bir kaç yüzbin izlenen videoların altına yazılan yorumların abukluğunu sanırım söylememe gerek yok.

Bu son maddeden sonra düşünüyorumda, Türkiye’de blogculuk nereye gider kestiremiyorum. Çünkü bizde, yüz yıllardır gelen oturmuş bazı şeyler var ve bunların değişmesi neredeyse imkansız. Türkiye’de blog yazan insanlar emeklerinin karşılıklarını gerçekten alamıyorlar. Bunun başlıca nedenleri ise kafa yapımız ve alt yapı imkanlarımız. Senelerdir değişmeyen bu iki kriter bu saatten sonra değişir mi bilen söylesin?

WebÖğrencisi:

1)  Blog dünyamızda konu bakımından ne tür eksiklikler var. Örneğin bana göre haber yorum blog sayılar oldukça az, hatta yok.

‘Blog’ sıkıntısı oldukça fazla gibi. Ben bu ‘blog’u açarken web üzerine bilgiler yazmak için açmıştım fakat insan ister istemez başka konular hakkında yazı yazıp ‘blog’unun kapsamını genelleştirebiliyor. Şuana kadar programlama hakkında geniş çaplı bir blog göremedim. Bir programlama dilinde herhangi bir yazıyı ekrana çıktısından tutun ki eğer döngülerine kadar ayrıntısıyla anlatan bir blog göremedim. Şahsen görürsem sonuna kadar bütün yazılarını okumayı düşünüyorum.

2)  Yazının kaynağını belirtme(me) huyumuz.

Türk milletinde ben dahil link vermekten üşeniriz. Tabi ben blog dünyasını tanımadan önce forumlarda takılır. Alıntı yaptığım bütün konularda link vermez kendim yazmış gibi gösterirdim. Çünkü link vermek zoruma giderdi. Kendimi küçük, ezilmiş hissederdim fakat blog işine atıldıktan sonra kaynak göstermenin yüceltici birşey olduğunu öğrendim.Artık kendi yazmadığım bir konuyu bir yerden alıntı yaparsam yazının sonuna [bknz.] veya [Kaynak] şeklinde link atarım. Bizim toplumumuz herşeyi kendisi yapmış gibi göstermeyi ve en iyisi benim gibisinden şeylerden dolayı kaynak göstermeyi sevmez. Bazıları ise kaynak göstermekten öte başka bir yerden aldığı yazıyı kendisi yazmış gibi gösterebiliyor. Bunlar ise resmen hırsız.  Hırsızlığın kötü olduğu gibi kaynak gösterilmemesininde kötü olduğunu belirtmek isterim. Yazıyı her ne kadar kendimi yazmadıysakta lütfen kaynak gösterelim.

3)  Popüler konular hakkında yazılar yazma huyumuz. (dizi, film, msn, şarkı)

Artık yeni ‘blog’lar ‘blog’ luktan çıkmış sadece ziyaretçi toplamak için popüler konular hakkında yazı yazıyorlar. Benim bildiğim kadarı ile ‘blog’da gerçek bir günlük gibi yazı, herkesin öğrenmesini istediğimiz birşey hakkında veya öğrenilmesi gerekenler hakkında yazılar yazılır.

4)  Sosyal imleme siteleri.

Yazıyı gecen 12 de yazdığım için ve benim için geç bir saat olduğu için bu sorudan pek birşey anlamadım. Bu yüzden soruyu es geçiyorum kusura bakmayın ama başlığa bakılıcak olursa size cevabım şöyle ‘Anti-Sosyal biri olarak cevap veremicem :). ‘ olurdu.

5)  Kendini film yıldızı sana gerzek blogcular.

Vay! Bu şey bendede var :). Var derken artist falan değilim. Sadece Sesebian ( Sefa Abi) gibi blogcuların benimle konuşabiliceğini hiç düşünmemiştim fakat link takas istediğim zaman hemen kabul etmişti. Tabi karşı tarafa yansıtmamıştım heyecanımı ve sevincimi o ayrı. Ama blogkürede böyle bi b.okluk var. PageRank değeri 4-5 olan blog yazarlarının bazıları havalanabiliyor. Ben usta yazarım acemilerle işim olmaz gibisinden  :). Ama olsun bana göre onları görmedikçe sorun yok! Gördükçe sinirlerim atıyor o ayrı.

Not: Mime cevap yazıp da unuttuğum varsa lütfen hatırlatsın. Hala yanıt vermeyenlerinde:

• blogu çöksün,
• bilgisayarı patlasın,
• klavyesinden böcekler,
• fareler çıksın,
• mausu canlı fare olup ağzına girsin,
• çocuğu internetsiz kalsın,
• internete giremez olsun,
• vs vs

İşlerimin yoğunluğundan dolayı pek özensiz hazırladığım bu yazıyı vakit bulduğum bir zamanda geliştireceğim. 1.0 sürümü için bazı aksaklıklar olabilir, şimdiden çok özür diliyorum. 1.0 sürümünü bu temanın taslağı olarak düşünürseniz sevinirim. Eksik, aksak hususları bildirirseniz, hemen düzeltmeye çalışacağım. Umarım yeni temayı beğenirsiniz.

İndir

• Kendine saklayanlar: Bu kısım blogcular yaptıkları temaları kendilerine saklarlar, hiçbir şekilde paylaşmazlar. Hatta temanın herhangi bir yerini başka blogda görmeye tahammülleri yoktur. Hani derler ya “Mezara mı götüreceksin!“. İşte o hesap.
• Yapanlar paylaşanlar: Bu kategorideki blogcular yaptıkları temaları halka arzederler. Türkiye’de nadir bulunan cinslerdendir. Benim şuan aklıma gelen sadece bir tane var o da büyük işlere imza atan SiberKültür‘ün genç patronu Eren Emre Kanal‘ın yaptığı SKD teması. Yorumlara bakarsanız bazı kişilerin yapılan çalışmayı küçümsediği, aşağıladığını rahatça görebilirsiniz. Tema yapımı konusunda SKD’ye yapılan yorumlardan bir tanesini az sonra sizinle paylaşıp, irdeleyeceğim. Neyse devam…
• Yapamayanlar: Bunlar da kimi üşengeçlikten, kimi beceriksizlikten, kimi bilgisizlikten geliştiremeyenler. Pek sesleri çıkmaz. Genelde bloglarında bolca çalıntı içeriğe rastlamak mümkündür.
• Karalayanlar: Bu kısım ise aralarında en kötüleri. Hem kendisi çaba sarfetmez, hem de başkalarına köstek olurlar. Allah akıl fikir versin.

Biraz önce belirttiği olaya geri dönelim. SKD‘nin yorumlarından bir tanesini ve Eren‘in verdiği cevabı sizinle paylaşmak istiyorum.

Ziyaretçinin yorumu şu şekilde:

Temanızı beğendiğimi söyleyeyim öncelikle. İyi iş çıkarmışsınız. Bir sorum olucak.

Siz yanlızca style.css içindeki kodları mı yazdınız? comments, sidebar,index,functions,footer,header… vs… hazır olarak mı geliyor? Yani zaten arama fonksiyonu wordpress te mevcut ama side bar da göstermek için php koduyla yazıyorsunuz blogroll için takvim için vs… böyle değil mi ? .Temayı nasıl tasarladınız. Görsel işlerden bahsetmiyorum. Teknik olarak nerden başladınız? bu comments sidebar vs… diğer temalardan kopya/yapıştır olarak alıp css i mi kendiniz yazdınız? Yoksa oturup her sayfada ayrı düzenlemeler mi yaptınız? Bu soruları iyi düzeyde css/html/xhtml bilgim ve orta düzey php bilgimle soruyorum. Wordpress e bende yönelmek istiyorum. Ama işte sorular var … Yardımcı olursanız çok mutlu olurum. Teşekkürler.

Eren bu soruya şu şekilde cevap veriyor:

Bir wordpress teması yapmak için öncelikle kendinize bir temayı baz alabilirsiniz. Örneğin standart wordpress temaları. Çünkü bunlar içerisinde fonksiyonlar tanımlanmış, herşey çalışır haldedir. Sizse sadece style.css dosyasını size gelen class ve id lere göre yazar, görüntüsünü değiştirebilirsiniz. Ancak daha farklı bir yapı kullanacaksanız style.css dosyası dışında diğer tema dosyalarını da düzenlemeniz gerekir.

Yeri geldiğinde sadece php fonksiyonlarını kullaranarak, kendi html kodlarınızla modifiye edebilirsiniz.

Ziyaretçinin sorusu aslında herkesin kafasına takılan bir soru. Yeni, sil baştan bir tema mı yoksa tema modifiyesi mi?

Bu konuda özellikle toplumuzda derin önyargılar oluşmuş. Wordpress olsun, temaları olsun eklentileri olsun açık kaynak statüsündedir. Açık kaynakta da mantık eski bir şeyin alınıp, yenilenmesi, yeni özellikler katılarak piyasaya sunulmasıdır. Öyle olmasa bu kadar tema nasıl oluşturulabilirdi ki. Binlerce wordpress teması var. Hepsi yapımcılarının zevklerine göre dizayn edilmiş binlerce wordpress teması…

Yabancılar bu konuda sürekli gelişim halinde. Biri alıyor bir temayı eviriyor, çeviriyor ve yeni bir tema diye piyasaya sürüyor. Yoksa herkes sil baştan kod yazmaya kalkışsaydı o kadar çeşitlilik asla oluşamazdı.

Ben Ahmet’in temasını alırım, kendime göre modifiye ederim ama tabii eğer temel hatlarıyla aynıysa Ahmet’e de link verilmesi gerekir. Ama sen farklı bir tasarım oluşturduysan Ahmet’in sana gelip “Benim temamı baz almışsın neden link vermedin“ gibi çocukca şeyler söylemesi de sana büyük bir haksızlık olur.

En basit haliyle şu şekilde örnek vereyim: Birçok tema yapımcısı wordpress klasik temasını baz alarak tema oluşturuyor. Hiç siz yabancı bir blogda “Bu tasarımı yaparken hangi temayı baz aldın? Neden ona link vermedin? Neden wordpress klasik temasına link vermedin?” gibi sorularla karşılaştınız mı? Hayır ben karşılaşmadım. Karşılaşsam gerçek gülmekten ölürüm heralde.

Herkesin ağzına sakız olmuş emek hırsızlığı diye. Çalmak nedir sahiden, özellikle internette çalmak nedir. Bir de esinlenmek ne demek beni gerçekten aydınlatacak biri var mı? Yani bu dediklerimin çalmak olduğunu savunan var mı? Savunanlar varsa benim de bir sorum olacak “Peki biz nasıl gelişeceğiz?”

*****

Yakın zamanda şuan kullanmakta olduğum iF temasını kullanıma sunacağım. 1.0 sürümünü sunmadan önce görüş ve önerileriniz varsa lütfen benimle paylaşın.

*****

Birşeyler yapmaya çalışıyorum, yapılmamış şeyler, henüz ülkemizde adı bile anılmayan şeyler. Hazırcıların çoğunlukta olduğu güzel ülkemde birşeyler yapmak istiyorum.

Ek: iF Wordpress Temasını Paylaştım (20 Temmuz 2008 Pazar 01:46)

http://alanbecker.deviantart.com/art/Animator-vs-Animation-34244097

Çok eğlenceli Alan Becker imzali bir flash animasyon. Adam kendi oluşturduğu animasyonla kavga ediyor. Bu kavgada sopalar, silahlar, oklar havada uçuşuyor. Peki kim kazanır dersiniz? Animasyon mu yoksa animasyonu oluşturan adam mı?